Sherlock Holmes ætti að vera öllum kunnugur, en hann er aðalpersóna bóka Sir Arthur Conan Doyle. Sherlock er einkaspæjari sem notast við rökrétta hugsun og nýjustu tækni til að leysa erfið mál en einnig notast hann við ýmis dulargervi. Honum til hjálpar er góðvinur hans Dr. Wattson en í nær öllum bókum Doyles er Wattson sögumaðurinn. Saman takast þeir á við ýmis erfið mál.
En árið 2009 kom út myndin Sherlock Holmes og naut hún gríðarlegra vinsælda. Ég fór á hana í bíó back in the day en sá hana aftur þegar ég var að fletta á milli stöðva á Sky Dreamboxinu. Það var líkt og ég hefði ekki séð hana áður. Ég datt gjörsamlega í hana(það var ekki hægt að ná sambandi við mig) og skemmti mér alveg jafn vel og ég gerði í bíó salnum. En leikstjóri myndarinnar er Guy Ritchie, sumir þekkja hann kannski sem fyrrverandi eiginmann Madonnu. Hann hefur leikstýrt mörgum góðum myndum og má þar helst nefna Snatch og RocknRolla sem eru báðar tvær alveg frábærar. Einnig gerði hann Lock, Stock and Two Smoking Barrels sem mig dauðlangar að sjá. Það sem myndir Guy Ritchie hafa sameiginlegt er góður húmor. Þær eru bara almennt mjög svalar.
Sherlock Holmes fjallar um hina margrómuðu vini Holmes og Wattson en saman leysa þeir ráðgátur um hinn dularfulla Lord Blackwood. Blackwood hefur framið morð á 3 stúlkum þar sem þeim er fórnað í einhverri myrkri athöfn. Blackwood er fangelsaður af Holmes, hengdur og tilkynntur dauður af Wattson. London borg er því dauðskelkuð þegar Lord Blackwood snýr aftur upp frá dauðum með sín illu ráðabrugg. Með aðalhlutverkin fara Robert Downey Jr. og Jude Law. Eru þeir ansi góðir í myndinni og sýna þeir vel skemmtilegt samband milli Holmes og Wattson. Í myndinni hyggst Wattson giftast unnustu sinni Mary en Sherlock á erfitt með að sætta sig við það. Sömuleiðis á Wattson erfitt með að halda sig frá Sherlock og ævintýrum hans.
Downey Jr. fer á kostum sem Sherlock Holmes og nær karakter hans lystilega vel. Hann er vægast sagt stórfurðulegur en um leið bráðgáfaður. Bardagaatriðin í myndinni eru einstaklega töff að mínu leyti og einkennandi fyrir karakter Sherlocks. Wattson er líka vel að sér í bardagalistum en hann er fyrrum hermaður. Guy Ritchie hefur gríðarlegan á huga á Brazilian Jiu Jitsu og MMA en í einu bardagaatriðinu er Dredger yfirbugaður með choke-i. Það sem heillar mig við myndina er hvernig áhorfandinn fylgist með morðrannsókninni en er samt alltaf einu skrefi á eftir Sherlock. Ritchie undirstrikar það svo með skotum þar sem sama atburðarrásin er sýnd frá tveimur mismunandi sjónarhornum. Annars vegar það sem áhorfandinn sér og tekur eftir og svo hins vegar það sem Sherlock aðhæfist við. Annað sem ber að nefna er að Sherlock er einkaspæjari svo hann vinnur ekki beint hjá Scotland Yard. Yfirmenn lögreglunnar eru hreinlega einhverjir asnar sem þola ekki Sherlock en þarfnast hans nauðsynlega.
Virkilega vel skrifað handrit en myndin er ekki byggð á neinni sérstakri bók eftir Doyle. Til að mynda segir Wattson í myndinni að Sherlock sé að drekka augnmeðal en á þeim tíma var kókaín notað sem deyfilyf fyrir augnaðgerðir. Er þetta vísun í kókaín neyslu Sherlocks í bókunum. Myndbandið að neðan sýnir að bardaginn er auljóslega fenginn að láni en það breytir ekki skemmtanagildi hans :)
Einnig voru gerðir þættir um Sherlock Holmes af BBC sem heita Sherlock en þá eru Sherlock Holmes og Wattson í nýlegu umhverfi. Ég hef séð einn þeirra og fannst hann nokkuð góður en Robert Downey Jr er klárlega betri Sherlock en dúddin frá BBC.
Á þessu ári er væntanlegt framhald af Sherlock Holmes mér til mikillar ánægju. Myndin heitir Sherlock Holmes: A Game of Shadows en hún er einnig undir leikstjórn Guy Ritchie. Í henni tekst Sherlock á við erkifjanda sinn Professor Moriarty.
Það var bara venjulegur skóladagur og við Villi vorum að læra á Íþöku. (veit rosalega duglegir :D) Svo fór ég út í símann og upp úr þurru komu tvær konur að mér og réttu mér 2 frímiða fyrir 2 á forsýningu stórmyndarinnar Buried. Við fellarnir skelltum okkur því á double-date sem reyndist svo vera triple-date því Jón kom með okkur. Þegar við mættum voru nær eingöngu MR-ingar í salnum, nokkrir MH-ingar og svo einhverjar hræður úr Versló. Það er því nokkuð ljóst að Bíó Paradís er að vekja áhuga ungs fólks á því starfi sem þau eru að gera en Bíó Paradís sýnir til að mynda mun fleiri myndir á ári en nokkurt annað bíó á Íslandi. Mér finnst þetta sniðugt verkefni hjá þeim því hin bíóin sýna nær eingöngu týpískar Hollywood myndir. Ja nema Háskólabíó þeir eru með einhverjar gamlar myndir líka. Já og annað sem var mjög fínt við sýninguna var það að það var ekkert hlé á myndinni.
Já eins og myndin til hliðar gefur til kynna þá er aðalleikari myndarinnar Ryan Reynolds(kærustu minnar til mikillar hamingju) og í raun á skjánum allar 95 mínúturnar. Paul Conroy er Bandaríkjamaður sem keyrir vörubíl í Írak. Ráðist er á bílalest þeirra og allir drepnir nema Paul. Hann vaknar 6 fet undir jörðinni einhversstaðar í Írak í líkkistu með kveikjara og síma. Það vill svo til að síminn er stilltur á írösnku en hann gerir auðvitað það sem allir myndu gera og reynir að ná sambandi við sína nánustu. Að svo búnu hringir hann til Bandaríkjanna í hinar ýmsu stofnanir. Einhverja gísladeild, FBI, fyrirtækið sitt og fleira. Mér fannst þetta í raun bráð fyndin mynd því hún er svo sterk ádeila á kerfið í Bandaríkjunum. Það er sama hvert hann hringir þá fær hann alltaf sömu asnalegu spurningarnar, settur á bið og talar svo við næsta yfirmann.
Leikstjóri myndarinnar er Rodrigo Cortés, og finnst mér hún vel leikstýrð.Þetta er ekki dæmigerð Hollywood mynd með sprengingum, ástarsenum og allt það, Nei! þetta er maður fastur í líkkistu. Samt er hún mjög góð.
Það er ekki hægt skrifa mikið meira um mynd sem gerist í kassa án þess að spoila einhverju. Kostirnir við myndina eru að hún er nokkuð frumleg, hefur kostað lítið í framleiðslu, flottur leikur hjá Reynolds(hefði ekki getað verið fastur í svona kassa tímunum saman) og vel gert handrit. Spennan er lengi að byggjast upp en verður hreint út sagt mögnuð í lokin.
Annað video sem ég rakst á við leitina að trailernum :)
L'immortel betur þekkt sem 22 Bullets er um glæpamanninn Charly Mattei í Marseille. Charly er mafíósi sem segir skilið við svoleiðis lifnað og ákveður að snúa blaðinu við. Hann hefur lifað rólegu meinlætis lífi í 3 ár þegar gamall vinur hans Tony Zacchia fyrirksipar að Mattei skuli drepinn. Charly er skotinn 22 sinnum og skilinn eftir til að deyja. En merkilegt nokkuð þá lifir hann þetta af, einu áverkarnir eru að hann verður hálf lamaður í hægri hendinni getur lítið beitt henni og finnur ekki til. Þetta gerðist í raun og veru en þá var síðasti "Don" Marseille Jacky Le Mat skilinn eftir á bílastæði með 22 skot í sér. Eftir tilræði fyrirskipað af Tany Zampa. Myndin er um það hvernig Charly hyggst ná fram hefndum.
Myndin er frá sömu framleiðendum og færðu okkur Taken og Jean Reno fer með hlutverk Charly Mattei en hann gerir það listilega vel. Þessi mynd mynnir mig svolítið á Léon sem Jean Reno leikur einnig í. Báðar eru þessar myndir mjög góðar en L'immortel er á frönsku. Myndin þykir ekki við hæfi barna enda er þetta frekar venjuleg hasarmynd. Það var frekar lítð um slagsmála atriði menn beyttu byssum í staðinn, sem er ekkert verra, þannig það er enginn Transporter 3 klipping í myndinni. Ég var alveg meðvitaður um hvað væri að gerast hverju sinni. Myndin spilar að miklu leyti út á svik og pretti, maður geti engum treyst en einnig er mikilvægi fjölskyldunnar haft í hávegum.
Mæli eindregið með þessari mynd. Þú verður ekki fyrir vonbrigðum
Jæja nú fer að líða að mánaðarmótum og allir fá útborgað! Wohoo! Neibb ekki ég, ekki á minni vagt. Ég ætla að blogga!
Nú Ace Ventura: When Nature Calls er sjálfstætt framhald af stórmyndinni Ace Ventura: Pet Detective. Með aðalhlutverkið fer Jim Carrey en hann fer hreinlega á kostum í þessari mynd. Jim sló fyrst í gegn árið 1994 en þá lék hann í 3 myndum sem slógu all rækilega í gegn en þær eru Ace Ventura: Pet Detective, The Mask og Dumb and Dumber. Eins og hvert mannsbarn veit þá er Jim fyndnasti maður í heimi. Það sem gerir Ace Ventura: When Natur Calls að þeirri frábæru mynd sem hún er er Jim sjálfur. Hvernig hann geiblar á sér andlitið getur enginn leikið eftir.
Myndin fjallar um tvo ættbálka í Afríku, Wachootoo og Wachati. Allt bendir til þess að ættbálkarnir fari í stríð nema að The Great White Bat(mikla hvíta leðurblakan) verði fundin, en hún hvarf á dularfullan hátt. Því er leitað til dýraspæjarans Ása um kærkomin ráð, en eins og honum er einum lagið veldur hann bara meiri usla.
Söguþráðurinn er ekki uppá marga fiska en ég hygg að markmið myndarinnar hafi ekki verið eitthvað mind blowing plot heldur einungis að gleðja lítil hjörtu um allan heim. Ég hló alla vegana svo mikið að ég sá ekki á skjáinn!
Nokkur eftirminnileg quotes fyrir þá sem hafa séð myndina:
You must be the monopoly guy! Hey, thanks for the free parking...
"Re-eh-eh-eh-eh-eaaaallly?!?!"
Loser! La-hoo Sa-herr!
If I were you then you'd be me and I'd use YOUR body to climb this cliff! You can't stop me no matter who you are!
My That's a lovely wrap you're wearing. Why don't I get you some fuzzy slippers made from heads of defenseless baby seals?!
Fyrir ykkur sem lásuð quotes-in fyrir ofan og botnuðuð ekkert í þeim. Hér með skipa ég ykkur að horfa á þessa mynd rasshausarnir ykkar!
Já ég las áhugaverða grein um slagsmálssenur í hasarmyndum. Í greininni er sérstaklega borið saman Bond slag og Jackie Chan slag. Bond slagurinn einkennist af því að megnið af hasarnum gerist utan ramma. Áhorfandinn verður þannig séð að fylla í eyðurnar (þó það sé nú ekkert sérlega erfitt). Örlög vondu kallanna í Bond myndunum eru ekki sýnd heldur aðeins gefin í skyn.
Höggið er aldrei sýnt en eins og þið sjáið það var þetta ansi vont!
Svo komst hann bara á forsíðu blaðanna!
Annað sem einkennir James Bond er að hann er óaðfinnanlegur, á flotta bíla, er með fallegum konum og eftir slagsmál er ekki skráma á honum. Allt er þetta gert til að myndirnar séu leyfðar börnum yngri en 12 ára.
Jackie Chan er meistari slagsmálaatriða og eru atriði hans ansi frábrugðin Bond. Það er meira verið að lúskra á greyi Jakk. Fyrir vikið meiðir hann sig og fær samúð áhorfandans. Í myndum hans er sýnt þegar þrjóturinn dettur og lendir á hrottafullan hátt, þá er ekki klippt aftur á Jackie heldur er sýnt betur frá þegar þrjóturinn liggur í angist sinni. Slagsmálssenur Jackie eru vandlega útfærðar og skipulagðar í þaula.
Fernt þarf að hafa í huga við gerð svokallaðra Hong Kong bardagamynda.
Skírleika, allt er tekið á þrífót og mikið er um flotta og skæra liti.
Nákvæmni, allt er skipulagt fyrir fram og æft. Bardagarnir eru samdir af höfundum og ber helst að nefna þar Cory Yuen Kwai, bardagahöfund Jet Li.
Taktur, þá er átt við ákveðin takt í klippingu þar sem notast er við gömlu góðu regluna um að senur sem eru teknar upp í víðu skoti fái lengri sýningartími en nærskot.
Aukin áhrif, hér er raunveruleikinn í aukahlutverki og ýmislegt er notað til að auka hrifningu áhorfandans
Mér fannst nokkuð athyglisvert í þessari grein þar sem vitnað er í Sylvester Stallone. Þar ræðir hann um tökur á stórmyndinni The Expendables. Þar áttu myndatökumennirnir bara að fylgja leikurunum eftir og ná sem flestu á tape-i. Svo vara bara að vona það besta og nota það sem hægt var. Algjör andstaða mynda Jackie Chan
Á meðan að ég las greinina var ég að horfa á ævintýramyndina The Mummy Returns með stórleikararnum Brendan Fraser. Og þá fór ég að pæla betur í hasarnum í þeirri ágætu mynd. Hún er í svona Bond stíl. Bardagarnir fara fram með svolítið kjánalegum hætti, aldrei sést til dæmis þegar Brendan er kýldur (hefði viljað sjá það) og eftir að hafa barist við einhvern æðstaprest og the Scorpion King þá er ekki skráma á kappanum. Hann bara stútaði þeim án þess að meiða sig.
Eftir Mummy myndina sá ég hluta úr Bourne Identidy með Matt Damon. Og ég fylgdist grannt með næstu bardagasenu. Þá tók ég eftir því að það var ótrúlega mikið af hljóðum í slagnum, hvert spark og kýl heyrðist yfir í næsta herbergi og þegar hann stakk gæjann með pennanum þá var líkt og hann væri að stinga í vatnsmelónu. Hljóðin heyrast sérstaklega vel í þessari senu sem búið er að hraða.
Tengslanetið, betur þekkt sem facebook myndin, var í bíó fyrir þó nokkru síðan, en nú korter í jólapróf finn ég skyndilega löngum til að blogga :D og þá sérstaklega um þessa mynd. Væntingar voru heldur litlar fyrir myndina enda hafði ég ekkert lesið mér til um hana eða horft á trailerinn. Ég velti því fyrir mér hvernig hægt væri að gera áhugaverða mynd um vefsíðu en leikstjóranum David Fincher tókst nokkuð vel til.
Myndin fjallar um Mark Zuckerberg nema við Harvard háskóla í Bandaríkjunum, líf hans, vini, félagsmál og lögsóknir. Mark fær hugmyndina að vefsíðunni facebook og með hjálp vinar síns Eduardo stofna þeir hana. Upphaflega var facebook ætluð nemum við Harvard, en annað kom á daginn því hún vex svo í einhverja stærstu vefsíðu heims. Gríðarlegar vinsældir facebook vekur athygli Sean Parker. Parker er gæjinn sem fann up Napster og gerir sér því strax grein fyrir því hversu mikil verðmæti eru í facebook síðunni. Mark er mikill aðdáendi Parkers og hefur Parker gríðarleg áhrif á Mark varðandi viðskiptamál facebook. Eduardo var ekki svo ánægður með það því viðskiptin höfðu jú verið í hans höndum fyrir komu Parkers. Í kjölfar vinsælda facebook verður Mark lögsóttur af hinum ýmsu aðilum þar á meðal Eduardo.
Með hlutverk Marks fer Jesse Eisenberg, en hann hefur leikið í myndum á borð við Adventure Land, Zombieland o.fl. en stóð hann sig mjög vel í þessari mynd. Andrew Garfield leikur Eduardo og er samúð áhorfandans með honum, hann er svona góði gæjinn sem ekkert gengur upp hjá:(. Athyglisvert þykir hversu slándi líkir Andrew og Jesse eru stofnendum facebook. Síðast en ekki síst ber að nefna að Justin Timberlake fer með hlutverk Sean Parker í myndinni og fannst mér það helvíti fyndið að meistari JT væri the bad guy.
Svona á heildina litið er þetta góð mynd. Hún spilar soldið inná Bandarískan markað með auknu drama(miðað við í alvöru). Mér fannst ansi flott hvernig Mark, yngsti milljarðamæringur í heimi, hafði engan áhuga á peningum og hvernig það sást greinilega í myndinni. Mæli hiklaust með þessari mynd því jú það eru allir á facebook og því ekki að kynnast aðeins betur sögu síðunnar :)
Skellti mér í bíó þann 3. október á írönsku myndina The Hunter(eða Veiðimaðurinn á íslensku). Dauðsé eftir því að hafa ekki farið á fleiri myndir. Hálf skammarlegt að vera með RIFF-passa á helmingsafslætti og nýta hann ekki. Í rauninni þá borgaði passinn sig ekki. En jæja ég fór þó allavega á tvær mjög góðar myndir Kimjongilia og Cyrus.
The Hunter er írönsk mynd eins og áður sagði um Ali. Hann er giftur Söru og saman eiga þau yndislega stelpu að nafni Saba. Ali er nýkominn úr fangelsi og vinnur næturvakt og sér því mæðgurnar voða lítið. Mæðgurnar verða fyrir í átökum milli lögreglu og skæruliða og látast í "kross-skotum"(cross-fire). Ali skýtur 2 lögregluþjóna í gremju sinni og er eltur af lögreglunni út í skóg.
Með aðalhlutverkið fer Rafi Pitts en hann er einnig leikstjóri myndarinnar. Já og hann skrifaði einnig handritið að The Hunter. Rafi hefur getið sér góðan orðstír með myndum á borð við It's Winter, Season Five og Sanam.
Myndatakan einkenndist af því að vera eiginlega of löng. Það hefði mátt stytta hvert skot um svona 3 sekúndur myndin varð alveg óbærilega leiðinleg og langdregin út af þessu. Annað við myndina var það að Rafi sagði nánast ekki orð í myndinni. Hann var voða þögull og þungur á brún allan tímann. Þessi stemning minnti mig á The Perfume sem er einhver langdregnasta og leiðinlegasta mynd sem ég hef séð.
Eins og við höfðum verið vöruð við í tímum þá er ekkert að marka lýsingarnar á myndunum á RIFF. Ég lét glepjast og las mér til um myndina á netinu og hugsaði með mér já þetta gæti verið nokkuð góð mynd bara. Í lýsingunni segir að "þegar lögreglan nær honum í skóginum fara leikarnir að æsast" þetta er tekið orðrétt af riff.is. Leikarnir fóru bara alls ekkert að æsast! það gerðist ekkert í þessari helvítis mynd, ég hef aldrei áður verið jafn upptekinn af því að borða popp og á þessari mynd. Sem kom sér nokkuð vel því að popp pokarnir í Bíó Paradís eru RISAstórir og ég átti fullt í fangi með að klára miðstærð. En já hann segir fátt í þessari mynd. Hún er 92 mín að lengd og ætli hann tali ekki í samtals 2 mín. Hann keyrir um, hann gefur kettinum að borða, hann labbar um í skóginum og allan tímann var ég að bíða eftir því að leikarnir myndu æsast. Svo var myndin bara búin og ég varð gríðarlega svekktur en á sama tíma mjög feginn yfir því að þessi angist væri á enda.
Rafi Pitts hress á frumsýningu
Ef ykkur líkaði The Perfume þá megið þið ekki láta þessa stórmynd framhjá ykkur fara! :o
